37e Toertocht van HMBC Merzbach 2012
Door: “Agterligt”
Datum: 26 t/m 28 mei 2012
Organisatie: Els en Hans Vullings en Henk Ummenthun m.m.v. Arno en Eric.
Tot een week voor de 37e tocht zat de organisatie, Els en Hans Vullings samen met Henk Ummenthun, met regelmaat naar de horizon te kijken, internet af te struinen en onbekende regionale Europese weerberichten te raadplegen om maar ergens een druppel hoop uit te wringen op droog weer, mooi droog weer of zelfs heel mooi en droog weer. Vanaf een week voor de 26e mei bereikten de eerste hoopvolle berichten de organisatie omtrent weersverbetering, maar dat het zou worden zoals het was had niemand durven dromen. Fantastische omstandigheden. Drie dagen lang zon en nog meer zon en slechts vochtige en broeierige omstandigheden onder de kleding van de piloten op twee wielen. Stiekem toch de vijfde tocht in successie zonder regen! Met zulk weer kan alles nog meer tot zijn recht komen: het “Freude am fahren”, ook voor de auto-equipes, het uiterst relaxte treffen van equipes bij de controlepunten, het pauzeren op de pauzeplaats, het buiten leven op het eindpunt, het gezellige geroezemoes rondom het kampvuur, met op zondag de wandeling, de toer of het bezoek aan stad of terras en als toetje de omweg naar huis. Alles was er, zelfs de kortere tocht om het mogelijk te maken op het einde van de middag op het eindpunt te kunnen arriveren en zo langer te kunnen genieten van de gezelligheid te midden van de HMBC-familie, want de meeste contacten dateren van de voorgaande tocht.
De briefing op vrijdagavond onder de parasols op de achterplaats van café Cambrinus gaf hetzelfde beeld te zien als bij de 36e toer; mudvol en een prettige sfeer. De deelnemerslijst telde 52 namen, waarbij twee ondersteunende organisatieleden Arno en Eric Ummenthun en drie nieuwe rijdende deelnemers: Bas Kleuskens, zoon van Jaqueline en Jan, Theo Kleuskens, een broer van Jan en Geert en Kelvin Aldenhoven, zoon van … Een verheugende ontwikkeling is dat het aantal “zonen van” sinds enkele jaren voorzichtig toeneemt. 40 deelnemers vormden de vijftien equipes die waren geformeerd en 7 deelnemers buiten de organisatie namen om diverse redenen niet deel aan het toer- en speurgedeelte van de 37e. Het grote aantal van 26 motorfietsen met bouwjaren van 1971 tot en met 2008 zou voor de tocht gaan. Geweldig toch!
De organisatieleden hadden elkaars schrikzweet kunnen ruiken bij het vinden van een voor het HMBC anno 2012 geschikt onderkomen. De eerste locatie-eigenaar trok zich op enig moment plots terug van reeds gemaakte afspraken en dat was schrikken, want de tijd schrijdt voort. Bij een tweede gevonden locatie zou een bezoek worden gebracht, maar vlak voor het vertrek ’s morgens werd de bezoekafspraak nog even gecheckt en… afgezegd door de beheerder van de groepslocatie. Dus voor de tweede keer met lege handen! Met alle wensen als een kaartenwaaier in de hand werd opnieuw gezocht en de hotelaccommodatie in Merzbach definitief HMBC-waardig bevonden en vastgelegd. Wat een paleis vergeleken met het eerste onderkomen te Irrhausen/Daleiden in een grote legertent, enkele kleine tentjes, kooktoestanden in de vorm van een kampvuur en met de sanitaire uitrusting van een voetbalvereniging in een minidorpje in de zuidelijke Eifel spelend in de allerlaagste afdeling. Alle kamers met douche en wc, een ruime kantine met een goed geoutilleerde maar geen in-en-uitloop-keuken , een grote verblijfsruimte, een kapel voor rustmomenten en een ruim binnenterrein met een lager gelegen kampvuurplaats. Alles in een carré om de centrale stookplek en stralend van Duitse degelijkheid. Wat wil je nog meer, of… misschien wil je wel minder?
Om goed half negen starten in Cadier en Keer betekende om zes uur de wekker horen piepen en rond zeven uur koers zetten naar de door een hoge mergelwand van de zon afgeschermde nog kil aanvoelende en door Zimbabwanen ingerichte Beeldentuin Heerdeberg in een doodlopend straatje in C. en K. Na goed 70 kilometer zorgde de mergelwand in de Pater Kustersweg duidelijk voor een halt en begroetten Els, Hans en Henk eenieder met koffie, thee en diverse koeksoorten. Al snel was het een drukte van belang en er dreigde zelfs een verkeersinfarct ter hoogte van de tuin.
Plots, rond 8 uur, was er een verhoogde alertheid rond de koffietafel in het beeldenpark. Gerammel op de mobiele van Henk. Te laat. Wie zou dat geweest zijn? Malheur? Even later nogmaals en toen kwam de aap uit de mouw. John Minten aan de lijn en hij vroeg om het laatst bekende adres of het telefoonnummer van Wiel Thijssen om contact met hem te kunnen maken. Dus rees de volgende vraag: Wat is er met Wiel? Accu weer te zwak of…? Indringend telefonisch getingel om 8.15 uur op het adres van Wiel in Grubbenvorst wekte hem uit de armen van Adriana en zorgde voor een abrupte ontnuchtering. “Het is toertochtdag en ik moet om 9.00 uur in C. en K. starten. Oh, shit!” Hoe ontspannen Wiel thuis alles heeft geregeld en hoe snel de equipe naar C. en K. is gesnord is niet duidelijk, maar hun vertrek rond 9.45 uur vanaf de startplek staat wel vast.
Officieel zou equipe 3 om 8.36 uur als derde moeten worden weggevlagd, maar er was geen vlagger en elke equipe vertrok als de eerste serie routecontroleopdrachten was ontvangen en bestudeerd en het gemoed van elk lid op groen stond. De startprocedure voelde super ontspannen.“Doe maar wat je goed dunkt!”, leek de stelregel van de organisatie. Equipe 3 vertrok als eerste om 8.50 uur.
De eerste routecontrole was te vinden op ongeveer 4 kilometer van Aubel. Er was een afbeelding van een watermolen zichtbaar in de beschrijving. Na enig vragen en zoeken bleek de molen deel uit te maken van de Abdij van Val-Dieu. Via erg smalle weggetjes geraakten de equipes bij deze fraaie toeristische spot in een vallei aan de voet van de Ardennen. Vergelijking van de gereden afstand met Petra en Teej leverde al direct een verschil op van drie kilometer. Oeps! Nog omzichtiger te werk gaan. Voor de tweede routecontrole op naar het Brauerei Museum in Monschau, het stadje met zijn misleidende en kilometers vretende verkeerssituatie. Een telefoontje van de navigator naar het museum – het nummer was geafficheerd op de foto – leverde de precieze straatnaam met huisnummer op en dan is het ontspannen koersen – ook al zorgt de kaarsrechte oude betonplatenweg voor veel kedeng-kedeng vanwege de uit hun voegen geraakte voegen – naar de St. Vitherstrasse nummer 20. De aldaar te fotograferen (stieren)stal was snel gevonden. Onrust omtrent de niet betaalde betaalde parkeerplaats zorgde voor de enige haast op deze relaxte toerdag. De volgende bemande post even buiten Ahrdorf aan de B258 bracht equipe 3 naar bekend terrein, nl. het eindpunt van de regentocht in 2005: Das Weisse Haus van de familie Herrmann. De ontvangst werd verzorgd door de familie Ummenthun, Henk, Arno en Eric. Kilometerstanden moesten worden genoteerd, nieuwe routecontroleopdrachten werden ter hand gesteld en de equipes konden ongelimiteerd in of uit de zon chillen en zich voorbereiden onder het meewarig meebeleven van de logistiek rond de bediening. Zeven jaar geleden werkte alles nog op een vingerknip of een hand even in de lucht en nu leek de service met een geheugenblokkade te kampen. Er werd veel op en neer gelopen, maar de service liep voor meter!
Het niet ver van de bemande post gelegen gehucht Loogh onder de gemeentelijke paraplu van Kerpen (niet bij Keulen) zou ergens een crucifix tegen een grauwwitte gevel herbergen, zo meldde opdracht nummer 4. En jawel, de straatgevel van het plaatselijke kerkje ondersteunde het kunstwerk te midden van een mediterrane middagrust.
De kortste weg naar controlepunt 5 leidde via mooie erg smalle verharde weggetjes door een prettige zuurstofrijke omgeving. De pauzeplaats van equipe 3 aan deze route leverde in ruim een half uur de passage van twee auto’s op die o.i. ook nog de verkeerde kant op gingen en tevens groeide het vermoeden dat het aldaar om een verkeersdrukke dag ging en als zodanig zelfs in de boeken zou kunnen. Later zou nog een motorequipe (Huub Hanssen/Dave Schouten) in de goede richting passeren op weg naar de B257 in Dümpelfeld. Om het de equipes een beetje lastig te maken vermeldde de genoemde opdracht 5 in de beschrijving: “In de buurt van het volgende kruispunt vinden jullie onderstaand beeld.” Er was wel een beeld, maar niet het onderstaande en er was tot overmaat geen kruising maar een T-splitsing, terwijl het op de eerste foto afgebeelde gele bord met verwijzingen naar plaatsen via de B257 moeiteloos in Dümpelfeld te vinden was. En wat doet een HMBC-equipe dan? Die werkt samen met de reeds gearriveerden ter plaatse. En als je als eerstaankomende alleen staat? Dan wacht je geduldig – er was achter het gele bord een bank met rugleuning paraat voor zulke gevallen – tot samenwerken mogelijk wordt. De geroemde samenwerking onderling en tevens met de plaatselijke bevolking leverde nog een madonna op aan de B257 op minder dan 1 km in noordelijke richting. In de buurt betekende hier dus op ongeveer 1 kilometer afstand en dat is (al) beduidend nauwkeuriger dan “in de buurt “ of “nabij” tijdens de 36e tocht. In optocht gingen de equipes naar een nog meer devote madonna – de ogen niet zichtbaar ten hemel gericht – en fotografeerden dat het een lust was. Na het allesbehalve bevallige beeld op ongeveer een kilometer verder noordwaarts, leidde een weggetje linksaf in de richting van de “Radioteleskop Effelsberg”. Een klimmend weggetje met heuse scherpe hairpins gaf na ongeveer 15 kilometer zicht op een bijna 8000 m2 grote schotel met een doorsnee van 100 meter en dit “oor naar de ruimte” had er echt zin in tijdens het bezoek van enkele equipes; het ging korte tijd op één oor en richtte zich daarna snel – als was het betrapt- weer op. Na gezellig gekeuvel in groepjes verlieten de equipes op hun gemak het grote parkeerterrein om toch nog op geheel verschillende tijdstippen te arriveren in Der Evangelischen Jugendbildungsstädte Merzbach. Rond 18.45 uur arriveerde de equipe Wiel Thijssen/John Minten om begrijpelijke redenen als laatste. De piloten en Silvie stapten af en Wiel liet zijn motor, leunend op zijn zijpoot, nog even stationair draaien. “Waarom doe je dat, Wiel?”, vroeg een van de omstanders. “De motor weet nog niet dat ie al binnen is!”
Bewonderenswaardig groot mag het vertrouwen van de organisatie genoemd worden in het bezoeken en fotograferen van de controlepunten door de equipes. Bij het bepalen van de gereden afstanden per equipe is de organisatie er van uit gegaan dat de equipes braaf alle gevraagde controlepunten hadden aangedaan en digitaal vastgelegd zoals in voorgaande jaren, zodat alleen controle van de tellerstanden dit jaar nodig geacht werd om de toeruitslag te bepalen. Ook de noodenvelop werd niet bij alle equipes op gebruik gecontroleerd.
Na een geschonken overwinning in Almelo 2001 was er ditmaal een echte overwinning voor de equipe van Henk Aldenhoven met zoon Kelvin als navigator. 187 km was de winnende afstand op 3 km gevolgd door Piet en Loes Smedts die een mogelijk nog betere klassering geblokkeerd zagen door onbekendheid met hun nieuwe uitgebreide navigatieapparatuur. Een goede klassering lijdt snel, bij inzet van de huidige navigatiemiddelen, onder kleine missertjes en onbekendheid met de mogelijkheden van de systemen. Wie de mogelijkheden van de speeltjes het beste kan inzetten heeft de grootste kans hoog te eindigen in de tombola. In tegenstelling tot alle voorgaande tochten lagen de uiterste afstanden dicht bij elkaar; van 187 tot en met 211 km. Slechts 24 km verschil tussen eerste en laatste equipe. De kortere totaalafstand is hierop zeker van invloed geweest.
Verdere uitslag van de 37e toertocht:
Equipe No. Plaats Aantal km
Equipe 11 Henk Kortooms/Peter v. Eijk ged. 3 194,5 km
Equipe 6 Huub Hanssen/Dave Schouten ged. 3 194,5 km
Equipe 9 Jan en Bas Kleuskens 5 195 km
Equipe 1 John Minten/Wiel Thijssen 6 195,5 km
Equipe 2 Theej en Petra Verheijen 7 198 km
Equipe 8 Marli v. Eijk/Ans Kortooms 8 200 km
Equipe 15 Bas Kortooms/Sven Laumans 9 201 km
Equipe 7 Cleven/Houwen/Reurslag 10 204,25 km
Equipe 5 Jan Garsen/Jan Gielen 11 208 km
Equipe 4 V.d. Bercken/Buijssen/Van Daal 12 208,5 km
Equipe 10 Huub en Peggy Rootbeen 13 209 km
Equipe 12 Gert, Geert en Theo Kleuskens 14 209,33 km
Equipe 14 Chrit/Jeanne en John/Carin 15 211 km
Opmerkelijkheden.
De damesequipe, Ans en Marli in hun kleine en handige Aygo, heeft een uitermate degelijke toer gereden met een mooie 8e plaats en precies 200 km. Bij equipe 15, van Bas en Sven, waren de tellers het absoluut niet eens; Bas 209 km en Sven slechts 193 en bij equipe 5, Jan Garsen en Jan Gielen, waren de tellers het volkomen eens over 208 km.
Always smiling Jan Kleuskens moest opbiechten dat hij met zoon Bas op sleeptouw in de beklimming naar de radioteleskoop helemaal van de kaart was geraakt. Wat was er gebeurd? Tussen de madonna’s en de radiotelescoop wilde deze equipe ter hoogte van een aantal slingers een stuk afsnijden en koos voor een verhard stijgend pad dat langzaam veranderde in een onverhard pad en dat nog later – en immer nog stevig stijgend – een met löss bedekt bospad werd. “Met Jacqueline achterop, verwisselde ik met mijn motor regelmatig van spoor doch tijdens één van deze wisselingen rolde mijn voorwiel op het hogere en vastere middengedeelte van het pad en mijn achterwiel kwam na in het lagere enigszins modderige rechterspoor. Door de geringe snelheid en het doordraaien van het achterwiel kwam ik dwars op het pad tot stilstand. Jacqueline was gedwongen af te stappen en ik kon met een duwtje van Jacqueline weer vooruit. De volgende 200 meter tot op vastere ondergrond zorgde door spanning en inspanning voor een vanzelfsprekende uitbraak van zweetdruppels over het gehele lijf. Pffff…! Bas reed de gehele beklimming op zijn gemak achter ons alsof het de gewoonste zaak betrof. Daarna kon de tocht weer, eerst nog voorzichtig, worden voortgezet.” Aldus Jan.
Het streven om heel weinig kilometers te maken was bij het andere drietal van de familie Kleuskens Gert, Geert en Theo, zo groot dat zij hunne “Miep” hadden ingeseind van onverharde wegen gebruik te maken als het maar de kortste weg was. Zo werd door Miep en het drietal gekozen voor een weggetje van het type veredeld fietspad voorzien van een groot rond wit bord met een rode rand. “Dat moet makkelijk kunnen”, knikten de equipeleden. Even later veranderde het pad in een zandpad en nogmaals waren er instemmende signalen naar elkaar. Doen dus. Hun kortste weg eindigde in een weiland waar slechts één vervolg te vinden was: terug. De gewenste weg werd nog wel ver beneden tussen de bomen door gespot. Terug dus, maar eerst Miep heropvoeden; geen onverharde wegen meer. “En zo word je dus bijna laatste in het klassement,” meldde Gert nog.
Ook Arno, Cas, Mat en Geert-Jan lieten weten dat het beter had gekund. Achteraf constateerde de equipe dat zij bij de beeldjes niet omzichtig genoeg gehandeld had; te gemakkelijk van hot naar haar gereden. Even leek het er op dat de equipe in gezellige samenwerking met de plaatselijke bevolking bezig was alle beeldjes in wit gekalkte nissen in en om Dümpelfeld te bezoeken en te fotograferen om na een tiental madonna’s te beseffen dat het niet ging om zoveel mogelijk, maar… Tenslotte stond de equipe voor de enige echte en slaakte “kjffvlehfgb g..” een flinke verwensing. Gevoelens van sportieve revanche in 2013 ontwikkelden zich onmiddellijk al.
En… zo kwam de equipe van Frank Buijssen, Jos van de Bercken en Piet van Daal op enig moment opduiken uit een voor equipe 3 tegenovergestelde richting via een landweggetje voorzien van een wit rond bord met rode rand en onderschrift. Op zo’n moment gaat er meteen iets door je heen van: “Zal dat weggetje de grote winst brengen voor het team of is het gekozen om het zweefzadel van de BMW van Frank eens flink te testen?” Piet van genoemde equipe had domme pech. Met Annebert braaf op de duo stopte hij bij een situatie van voorrang en goed opletten en dacht – zonder echt te denken als al zo vele malen – met zijn laarzen goede steun te vinden weerszijden van de motor, maar ditmaal pakte dat anders uit. Zijn linker been vond niet de spreekwoordelijke vastigheid, maar schoof over de rolsplit weg en weg was het evenwicht binnen ruim 400 kg. Piet, Annebert en motor met volle tank en koffers gingen over links plat. Heel vervelend! Annebert kwam weg met een kleurige plek op haar mooie kuit, zoals Piet het later benoemde en hij zelf voelde een lichte kwetsuur aan zijn knie. De geplande reis richting Slovenië zou er niet door worden vertraagd.
Na enkele jaren was er weer een echte toerstér voor zowel Carin Alberts als Jeanne Kortooms. Hulde!.
Het mag zeker verheugend heten dat voor enkele jaren toertochten qua organisatie zijn vastgelegd.
Het eten was uitstekend verzorgd. De maaltijd van zaterdagavond en daarvan speciaal het toetje zal me nog lang heugen.
Kortom een uitstekend georganiseerde 37e HMBC Toertocht.
Natuurlijk zijn er nog meer verhalen van equipes, maar die zijn ten gevolge van geluk of pech niet binnen het schijnsel van “Agterligt” gevallen.
Een goed jaar gewenst en tot 2013.
Recente reacties